Callie.

- Do dupy.

- ...

- Pogoda jest do dupy, zajęcia są do dupy, ludzie też do dupy...

- Calliope, co się dzieje? Przecież ty nie klniesz...

- Nawet smak tych wiśniowych fajek się spierdolił.

- Calliope?!

- ...Do dupy.

*

Myślę, że się staczam. Tak, dokładnie tak. Myślę, że w tym staczaniu nie ma nic spektakularnego, że jest takie jak wielu innych popieprzonych (jeszcze) nastolatek. Ile w tym sensu? Ni w cholerę. Wstaję rano, wypalam papierosa, popijam mocną kawą, wciskam się w jakieś czarne ciuchy, które nadal dziwnym trafem potrafię odpowiednio do siebie dopasować, biorę torbę, futerał z wiolonczelą i mija mi następnych siedem, czasem osiem, godzin na czymś, co przestało mieć jakiekolwiek znaczenie.

A najzabawniejsze w tym wszystkim jest to, że sprawiam wrażenie zadowolonej z życia, dobrze się uczącej multiinstrumentalistki. Czasem mam ochotę wyśmiać samą siebie, kiedy wieczorem spoglądam w lustro.

Czasem rzeczywiście to robię.

Czasem sprzedaję sobie mocny policzek.

Nie wiem, dlaczego łudziłam się, że w San Francisco ułożę sobie życie. Doprawdy, za cholerę nie wiem skąd tak irracjonalna myśl pojawiła się w mojej głowie. Skąd pomysł, że dogadam się z bratem tak jak lata temu, kiedy jeszcze byliśmy dziećmi. Skąd myśl, że tak jak w Londynie i tutaj znajdę osoby, które mnie zrozumieją.

Sama siebie nie rozumiem.

Coraz częściej.

*

- Kiedy zamierzałeś mi powiedzieć, że ojciec trafił do szpitala?

- Nie wiem.

- Kiedy zamierzałeś uświadomić mnie w tym, że jesteś chory?

- Nie chciałem cię martwić.

- Pieprzysz, cholerny egoisto. Nie chciało ci się, po prostu, tłumaczyć.

- ...

- Tak, teraz będziesz milczał, no nie? Dużo masz jeszcze tego typu sekretów, drogi braciszku?

- ...Trzy lata temu próbowałem się zabić.

- ...

- Callie..?

- Dzięki, kurwa, za szczerość. Dzięki...

*

Najciemniej pod latarnią. Tak mówią. Zastanawiam się jaki będzie ze mnie psycholog, jeśli nie umiem zrozumieć własnego brata? Jaki będzie ze mnie terapeuta, skoro nijak nie znajduję sposobu na to, żeby przestać nacinać skórę na własnych udach?

Zajebiście bogaty w doświadczenia, ot co.

Co jest szczytem idiotyzmu? Tęsknić za Brytolami, polecieć do Londynu i godzinę po lądowaniu wsiąść w powrotny samolot, nie wychodząc nawet poza obręb lotniska. I gdybym miała to wyjaśnić, musiałabym zamilknąć, bo żadne sensowne słowa tego nie oddadzą.

Chyba jeszcze nikt takich nie wymyślił. A ja nie jestem dobra w tworzeniu neologizmów.

*

- Myślę, że wszystko sprowadza się do tego, że mam ochotę na seks.

- ...

- No co? Szybki, intensywny orgazm na rozweselenie to coś, co zdecydowanie by mi się przydało.

- Callie... Nie jesteś taka...

- Taka, czyli jaka? Płytka? Pusta? Łatwa?

- ...

- Takim ludziom łatwiej w życiu, Hannibalu. Dużo łatwiej i przyjemniej... A ja chyba mam już dość bycia wzorową męczennicą, wiesz?

*

Czasem się boję. Boję strachem, który paraliżuję, który chce mi uniemożliwić oddychanie. Czasem coś siada mi na piersiach późnym wieczorem i szczerzy kły w potwornym uśmiechu tuż przed moim nosem. Czasem to coś wyje, kiedy wszystkim innym wydaje się, że gra muzyka albo ktoś krzyczy w telewizji... Kiedy dookoła jest dla innych cicho...

Oddycham wtedy szybko, oddycham wtedy płytko. Łapczywie łapię każdy wdech, jakby miał być moim ostatnim. Upuszczam krwi, jakbym składała ofiarę, która ma przekupić strach, nieco go dokarmić, by dał mi trochę względnego spokoju... Czasem palę papierosa za papierosem wręcz dusząc się goździkowo-wiśniowym aromatem. Czasem mam wrażenie, że to co zjadłam, rusza się w moim żołądku i zwracam wszystko, póki nie poczuję się czysta.

Czasem zapalam wszystkie światła w mieszkaniu obawiając się ciemności, która wypływa ku mnie z każdego kąta...

Czasem umieram...

*

- Chciałem dobrze...

- Wiem, 'Anniba...

- ...

- Co?

- Ostatni raz nazwałaś mnie w ten sposób...

- ...jedenaście lat temu.

- Calliope...

- Hm?

- Bądź silna... Błagam, Calliope...

- Pieprzysz jakbyś coś brał.

- Ech, Callie...