Grunt się pali.

- Wierzysz w życie po śmierci? - Szczerze mówiąc, nie wierzę nawet w życie przed śmiercią. (Dean Ray Koontz) Pierwsze uderzenie przyszło niespodziewanie. Wierzchem dłoni dostał w policzek i nie tyle przez siłę ile zaskoczenie, wylądował na miękkim dywanie, który pokrywał podłogę gabinetu ojca. Piekło, owszem. Bardziej jednak bolał fakt, że nie udało mu się utrzymać równowagi. Wstyd i obawa, bo następny będzie zamach dębowej dyscypliny. Jeśli uchyli się w porę, może jedynie kij otrze się o jego ciemne włosy. Jeśli nie, będzie bolało i huczało w głowie, a przez kilka najbliższych godzin kark „zdobić” będzie purpurowa pręga. Nie lubił oglądać tych „gwiazd”. - Coś ty powiedział? – kolejny raz wysyczał niczym wąż mężczyzna w eleganckim garniturze. – Nie! Nie powtarzaj tego. Nie w tym domu, nie w moim towarzystwie, ty… - oddychał szybko i głośno, jak rozjuszony byk. Zresztą, posturą również go przypominał. Szeroki w ramionach, z bicepsami, które bardziej pasowały do sz...

Założę się, że wyszłaś z domu zaraz po odebraniu telefonu. Poprawiłaś rękawy niebieskiej, służbowej koszuli gestem, który tak naprawdę wcale nie był konieczny i związałaś włosy w wysoki kucyk, odsłaniając tym samym trzy pieprzyki na karku. Te, którym mogłem się dokładnie przyjrzeć, o reszcie niestety dowiadując się ze źródeł zupełnie mnie niesatysfakcjonujących. Lubię się jednak karmić myślą, że na wszystko przyjdzie odpowiednia pora; trzeba jedynie być cierpliwym i robić to, co do ciebie należy jak najlepiej. Dlatego zapewne kiedy dotarłaś na miejsce, zaraz zadałaś klasyczne pytanie przewijające się przez każdy policyjny film: "Co tu mamy?", chociaż świetnie wiedziałaś, co zastaniesz. Nauczyłaś się już czego oczekiwać na przykładzie kilku ostatnich telefonów. Chciałbym, abyś kiedyś wyjaśniła mi, dlaczego tak zabawnie marszczysz nos, kiedy rdza wdziera się w twoje nozdrza, Í de... Dlaczego mimo mentolu na Twoim czole pojawia się ta zmarszczka, kiedy swąd palonego mięsa czy...

- Do dupy. - ... - Pogoda jest do dupy, zajęcia są do dupy, ludzie też do dupy... - Calliope, co się dzieje? Przecież ty nie klniesz... - Nawet smak tych wiśniowych fajek się spierdolił. - Calliope?! - ...Do dupy. * Myślę, że się staczam. Tak, dokładnie tak. Myślę, że w tym staczaniu nie ma nic spektakularnego, że jest takie jak wielu innych popieprzonych (jeszcze) nastolatek. Ile w tym sensu? Ni w cholerę. Wstaję rano, wypalam papierosa, popijam mocną kawą, wciskam się w jakieś czarne ciuchy, które nadal dziwnym trafem potrafię odpowiednio do siebie dopasować, biorę torbę, futerał z wiolonczelą i mija mi następnych siedem, czasem osiem, godzin na czymś, co przestało mieć jakiekolwiek znaczenie. A najzabawniejsze w tym wszystkim jest to, że sprawiam wrażenie zadowolonej z życia, dobrze się uczącej multiinstrumentalistki. Czasem mam ochotę wyśmiać samą siebie, kiedy wieczorem spoglądam w lustro. Czasem rzeczywiście to robię. Czasem sprzedaję sobie m...

Wczesnym rankiem przy Church Street w Stornoway panował niewielki ruch. Może i miała na to wpływ pora dnia, ale zapewne większe znaczenie stanowił fakt, że przy tej właśnie ulicy stał komisariat policji. Szary, jednopiętrowy budynek nie wyróżniał się niczym specjalnym pośród sąsiadujących z nim domostw. Trzy podwójne okna zasłonięto szczelnie pionowymi żaluzjami jakby obawiano się pierwszych promieni słońca. Na ulicy było cicho i pusto. Zbyt wcześnie na pierwszych zdążających do pracy i nielicznych, którzy uprawiają jogging. Co jakiś czas pojedynczymi, krzywymi drzewkami wstrząsał podmuch solidnego wiatru. Niebo zasnute było chmurami, a za niecałą godzinę słońce, wyjątkowe nieśmiałe na Hebrydach Zewnętrznych, będzie próbował rozpędzić je choć o odrobinę. Ale zanim to nastąpiło, z Kenneth Street nadjechał chyba najwytrwalszy rowerzysta całego Stornoway, Dominic Smithson. Ojciec dwójki uroczych bliźniąt i mąż bardzo upartej Mariny oraz jeden z wysublimowanego grona policjantów stolicy w...

Pokój wypełniał dźwięk telewizora; spiker mówił coś o nadchodzącym sztormie, a towarzysząca mu rudowłosa kobieta ostrzegała przed skąpą ilością łososi, na liczebność których miała wpływ pogoda i zanieczyszczenie wód. Chyba nikt z pięciu osób znajdujących się w pomieszczeniu tak naprawdę nie słuchał tych mądrości. Blondynka z mocno podkrążonymi oczami krzątała się nerwowo i poganiała synów, aby wreszcie skończyli jeść kolację. Mężczyzna siedzący w fotelu podrapał się po brzuchu i beknął. Czarnowłosa, siedmioletnia dziewczynka skrzywiła się z biera jąc talerze i zachowując przy tym ciszę. - Jeszcze nie zjadłem! - Poskarżył się czteroletni, płowowłosy malec i kurczowo zacisnął rączki na zastawie. - Oddaj! - Matthew, proszę. - Jak najgrzeczniej odezwała się kruczowłosa. Niestety, całe te zapasy skończyły się tym, że talerz z resztką jajecznicy wylądował na błękitnym dywanie. Matka zamarła, a jej najstarsza latorośl rzuciła się na kolana, żeby posprzątać małe pobojowis...