Cierpliwości.

Założę się, że wyszłaś z domu zaraz po odebraniu telefonu. Poprawiłaś rękawy niebieskiej, służbowej koszuli gestem, który tak naprawdę wcale nie był konieczny i związałaś włosy w wysoki kucyk, odsłaniając tym samym trzy pieprzyki na karku. Te, którym mogłem się dokładnie przyjrzeć, o reszcie niestety dowiadując się ze źródeł zupełnie mnie niesatysfakcjonujących. Lubię się jednak karmić myślą, że na wszystko przyjdzie odpowiednia pora; trzeba jedynie być cierpliwym i robić to, co do ciebie należy jak najlepiej. Dlatego zapewne kiedy dotarłaś na miejsce, zaraz zadałaś klasyczne pytanie przewijające się przez każdy policyjny film: "Co tu mamy?", chociaż świetnie wiedziałaś, co zastaniesz. Nauczyłaś się już czego oczekiwać na przykładzie kilku ostatnich telefonów.

Chciałbym, abyś kiedyś wyjaśniła mi, dlaczego tak zabawnie marszczysz nos, kiedy rdza wdziera się w twoje nozdrza, Íde... Dlaczego mimo mentolu na Twoim czole pojawia się ta zmarszczka, kiedy swąd palonego mięsa czy też rozkładającej się tkanki świdruje przewody nosowe... Przecież jesteś tak dobra w panowaniu nad swoją Mocą. Udowadniałaś to latami, odkąd Twoje zmysły wyostrzyły się w ten nadludzki sposób.

Jak to jest, komisarz Ahern, kiedy smak pomarańczy drażni język mocno, wręcz ekstatycznie? Osiągasz w ten sposób katharsis łącząc to z najczysztszą postacią dźwięku fortepianu i aromatem cynamonu? Tak ostrym, silnym... Przywołujesz to w pamięci, gdy kucasz - lekko podciągąnwszy nogawki czarnych spodni - przy plastikowym worku z rozsuniętym jeszcze suwakiem? Starasz się nie zzielenieć jak nowicjuszka, gdy niewidzące, zamglone gałki oczne idą w tan z pierwszymi larwami?

Lubię wypatrywać tej charakterystycznej zmarszczki między Twoimi brwiami, która pojawia się zawsze kiedy widzisz coś dla Ciebie oczywistego, a nie możesz tego przekazać innym. Prawie za każdym razem wciskasz wtedy dłonie do kieszeni spodni, by czasem nie wbić paznokci w skórę, nie pozostawić na niej krwawych półksiężyców. Twoja bezsilność jest taka słodka, Íde... Przypomina mi chwilę, gdy czarny Blüthner* płonął tamtym żywym płomieniem, który drzazga po drzazdze pożerał go z pasją. Och, zaczynam chyba używać nieco egzaltowanych słów, zdań... Zdecydowana oznaka zmęczenia, musisz mi to wybaczyć, komisarz Ahern.

...muszę przyznać, że tym razem szczególnie się napracowałem. Cukiernik był niezwykle wymagający, miał w sobie wolę życia, której się po nim nie spodziewałem. Miłe, choć wyczerpujące zaskoczenie.

Wiesz już, co spowodowało śmierć, komisarz Ahern? Czy kiedy stoisz w prosektorium przy metalowym stole, a od ścian bije ten specyficzny chłód, widzisz co takiego właściwie się stało? Czy pierwsza analiza chemiczna daje ci do myślenia, nakłania czoło do stworzenia kolejnej pionowej zmarszczki?

Zastanawiam się, czy Twoja wizja możliwego przebiegu wydarzeń pokrywa się z tym, co rzeczywiście się stało. Jak blisko jesteś prapremiery, która pozostaje jedynym przedstawieniem... Czy umiesz wyobrazić sobie szeroki, ciemny stół powleczony folią i niewielki, metalowy wózek, którego kółka już od dłuższego czasu wymagają naoliwienia. Moje ucho jednak tak silnie przyzwyczaiło się do tego dźwięku, że trudno mi z niego zrezygnować. Jest jak przyjaciel, tyle że lepszy, bo nie narzeka, nie wymaga poświęcenia mu czasu poprzez odłożenie na bok swoich zadań. On w nich cierpliwie towarzyszy. Trwa tuż obok.

Jak daleko sięga trafność Twoich spostrzeżeń, Íde... Zapachu świerkowego drewna? Nafty? A może specyficznego, bagiennego odoru? Jak bliska mnie jesteś w momencie, kiedy Twoje oczy prześlizgują się po sinawym ciele... Czy tak, że mógłbym Cię niemal dotknąć? Poczuć? Pchnąć?

Wybacz, zapędziłem się, to na pewno ten nowy odświeżacz powietrza. Lawendowa nuta jest zbyt silna, zbyt... Obcesowa, tak. Budzi we mnie dziwnie pierwotne instynkty, a przecież nie chciałem być niegrzeczny, pani komisarz.

...widzisz to, dlatego właśnie w Twoich krokach jest taka pasja, gdy opuszczasz prosektorium. Wiesz, co mają oznaczać napięte do granic możliwości żyły na zwłokach. Wiesz, że jest to zobrazowanie momentu, w którym kulturysta podnosi sztangę demonstrując swoją siłę... Wiesz, do czego tu nawiązuje, a jednocześnie nie możesz powiedzieć na ten temat ani słowa przełożonym.

Udręka dodaje Ci uroku, Íde, choć normalnie jest tym, co innych szpeci.

Wiem, co zrobisz, gdy przekroczysz próg swojego nowego lokum. Wejdziesz po schodach niemal bezszelstnie, boso. Przekręcisz klucz w zamku, cicho zamkniesz za sobą drzwi i nie wyjdziesz z łazienki przez najbliższe osiemnaście minut i dwadzieścia dziewięć sekund. Później założysz jedną z tych lnianych, nie mających niczego wspólnego ze służbowymi, koszul; dopniesz zamek luźnych, przetartych dżinsów i znów boso zejdziesz do salonu.

Pusto. To właśnie lubisz. Absencja zapachów, dźwięków... Poza aromatem drewna, kości słoniowej. Poza czystym dźwiękiem fortepianowej sonaty Beethovena i chłodu mleczno-czarnej powierzchni...

Żałuję, że nie mogę Cię posłuchać, Íde... Ale przecież jeszcze wszystko przed nami...

...Cierpliwości.