Strata.

Pokój wypełniał dźwięk telewizora; spiker mówił coś o nadchodzącym sztormie, a towarzysząca mu rudowłosa kobieta ostrzegała przed skąpą ilością łososi, na liczebność których miała wpływ pogoda i zanieczyszczenie wód. Chyba nikt z pięciu osób znajdujących się w pomieszczeniu tak naprawdę nie słuchał tych mądrości. Blondynka z mocno podkrążonymi oczami krzątała się nerwowo i poganiała synów, aby wreszcie skończyli jeść kolację. Mężczyzna siedzący w fotelu podrapał się po brzuchu i beknął. Czarnowłosa, siedmioletnia dziewczynka skrzywiła się zbierając talerze i zachowując przy tym ciszę.

- Jeszcze nie zjadłem! - Poskarżył się czteroletni, płowowłosy malec i kurczowo zacisnął rączki na zastawie. - Oddaj!

- Matthew, proszę. - Jak najgrzeczniej odezwała się kruczowłosa.

Niestety, całe te zapasy skończyły się tym, że talerz z resztką jajecznicy wylądował na błękitnym dywanie. Matka zamarła, a jej najstarsza latorośl rzuciła się na kolana, żeby posprzątać małe pobojowisko.

- To nie ja! To nie ja! - Krzyczał Matt, a jego brat bliźniak schował się pod stół.

Wtedy rozległo się charakterystyczne skrzypnięcie fotela i podpity mężczyzna lat trzydziestu sześciu obrzucił dzieciaki wściekłym spojrzeniem. Córka skuliła się jeszcze bardziej, a chłopiec kontynuował ku przerażeniu blondynki:

- Tatooo! Molly zabrała mi jedzenieee! - Wykrzywił usta w podkówkę i wlepił załzawione oczy w ojca.

- Wydzielasz mojemu synowi porcje, bękarcie?! Krzyknął i złapał ją za ciemny warkocz.

Dziewczynka tylko pokręciła głową zaprzeczając. Rozwścieczyło to mężczyznę nie na żarty. Okręcił jej długie, grube włosy wokół własnej dłoni i podniósł ją tak wysoko, że stała na czubkach palców.

-Ty szujo! Ja cię oduczę egoizmu. W moim domu, moi chłopcy mają się najeść do syta! – Opluł jej twarz wykrzykując inwektywy.

Ruszył do dużego przedpokoju ciągnąc za sobą dziecko. Molly spojrzała błagalnie na kobietę, która krzątała się wokół dwójki chłopców. Kiedy tamta zauważyła prośbę w ciemnobrązowych oczach córki, odwróciła głowę z nieodgadnionym wyrazem twarzy. Tymczasem mężczyzna kontynuował swój wywód. Zatrzymał się koło gustownego wieszaka na płaszcze i popchnął dziecko na ścianę. Mała uderzyła o nią z głośnym hukiem, ale nie wydała z siebie żadnego jęku. Oprawca popatrzył na nią z odrazą i kopnął ją w żołądek.

- Co?! Nie chce się jeść? A może będziesz rzygać? - Wysyczał, a jego usta wykrzywiły się w upiornym uśmiechu. – Za dobrze ci, szmato? Wstawaj!– Rozkazał.

Molly nie mogła złapać oddechu. Leżała twarzą do podłogi, a jej nozdrza przewiercał ostry zapach pasty do polerowania.

- Wstawaj, mówię! – Złapał ją za kołnierz wygniecionej bluzki i pociągnął do łazienki. Z furią przystawił krzesło do wielkiego lustra i siłą ustawił na nim siedmiolatkę.

- Podoba ci się to, co widzisz? Podoba? – Wycharczał jej wprost do ucha. – Tak się mi odwdzięczasz? – Wskazał na pogniecione ubranie. – Ciężko haruję na ciebie i twoją matkę, a nie spotyka mnie ani odrobina wdzięczności. Myślisz, że jesteś ładna? Mądra? Gówno prawda! – Trzepnął ją w ramię aż się zachwiała.

- Stój prosto! – Szarpnął jeden z rękawów, a ten naderwał się z dobrze słyszalnym trzaskiem. – Ja ci pokażę...

Zaczął przewracać kosmetyki na półkach, wysypał zawartość kosza na brudną bieliznę. Wreszcie znalazł to, czego szukał. W dużej dłoni, która za każdym razem uderzała mocno i celnie, trzymał nożyczki. Uśmiechnął się triumfalnie do szczupłej czarnulki, a ta skuliła się ryzykując następny cios za nieprawidłową postawę. Chwycił jej warkocz i szarpiącym cięciem zaczął usuwać go tuż przy skórze głowy. Mała zaczęła płakać:

- Ojcze, proszę nie... – Duże łzy spływały po jej bladych policzkach. – Proszę.

Mężczyzna zachowywał się tak jakby wpadł w trans. Kiedy odrzucił na bok długi splot włosów zabrał się za resztę. Chwytał krótkie już pasma i przycinał je tuż przy nasadzie. Miał przy tym tak upiorny wyraz twarzy, że chyba nikt nie zdobyłby się na przeszkodzenie mu. Po kwadransie uznał karę za zakończoną. Mała nie miała odwagi spojrzeć na własne odbicie. Wystarczyło, że nie czuła już tego aksamitnego ciężaru, który tak kochała, a z płatka lewego ucha ciekła jej krew.

- Posprzątaj tu. - Odezwał się oprawca i wyszedł z łazienki.

Po chwili, rozległ się dziecięcy śmiech i ciepło wypowiadane ojcowskie obietnice:

- Matthew, smyku. Jutro idziemy na Happy Meala!

Dziewczynka nadal stała przed lustrem, tym razem jednak spojrzała na swoje odbicie. Broda zaczęła się jej trząść, a przez głowę przelatywały różne myśli; o tym, co powiedzą dzieci w szkole, jak wytłumaczy się nauczycielce, ile krzywd jeszcze na nią czeka. Drżąc na całym ciele uklękła na zimnej podłodze i zaczęła zbierać kosmyki włosów. Nie zastanawiając się nad konsekwencjami wzięła poszewkę na poduszkę, która wypadła z kosza na brudną bieliznę i schowała do niej ciężki, już teraz martwy, warkocz. Tę nietypową paczkę wsunęła pod bluzkę. Pochyliła się nad kafelkami, a krew skapnęła na świeżo wysprzątaną powierzchnię. W domu zrobiło się już cicho; jedyny dźwięk pochodził od programu telewizyjnego. Wtedy do łazienki wsunęła się blondwłosa kobieta. Kiedy zobaczyła swoją pierworodną córkę bezgłośnie zapłakała. Uklękła przy niej i niezdarnie poczęła wycierać czerwoną stróżkę toczącą się po jej skórze.

- Przepraszam, przepraszam... - Szeptała tuż przy małym uchu.

Molly gładziła matkę po włosach uspokajającym ruchem. Jej poważny wyraz twarzy i ten gest przesądziły o jeszcze większym rozklejeniu kobiety.

- Twoje włosy, och Molly... - Ciężko westchnęła i spojrzała dziwnie na swoje dziecko. - Wiesz, że nie mogłam nic zrobić. - Jej oczy zalśniły od kolejnej porcji łez. - Kupimy ci ładne chusteczki, w jakich tylko będziesz chciała kolorach... - Próbowała się uśmiechnąć.

Po tych słowach dziewczynka zatrzęsła się jak w napadzie i ukryła twarz w połach matczynej spódnicy. Wsadziła piąstkę do ust, aby stłumić nadchodzący szloch. Nie potrzebowała kolejnej awantury za zakłócanie ciszy nocnej. Leżała tak, a jej małe ciałko poddało się nieskoordynowanym drgawkom. Mocno zacisnęła powieki, ale jej oczy pozostały suche.