Święty Piotr.

Wczesnym rankiem przy Church Street w Stornoway panował niewielki ruch. Może i miała na to wpływ pora dnia, ale zapewne większe znaczenie stanowił fakt, że przy tej właśnie ulicy stał komisariat policji. Szary, jednopiętrowy budynek nie wyróżniał się niczym specjalnym pośród sąsiadujących z nim domostw. Trzy podwójne okna zasłonięto szczelnie pionowymi żaluzjami jakby obawiano się pierwszych promieni słońca. Na ulicy było cicho i pusto. Zbyt wcześnie na pierwszych zdążających do pracy i nielicznych, którzy uprawiają jogging. Co jakiś czas pojedynczymi, krzywymi drzewkami wstrząsał podmuch solidnego wiatru. Niebo zasnute było chmurami, a za niecałą godzinę słońce, wyjątkowe nieśmiałe na Hebrydach Zewnętrznych, będzie próbował rozpędzić je choć o odrobinę. Ale zanim to nastąpiło, z Kenneth Street nadjechał chyba najwytrwalszy rowerzysta całego Stornoway, Dominic Smithson. Ojciec dwójki uroczych bliźniąt i mąż bardzo upartej Mariny oraz jeden z wysublimowanego grona policjantów stolicy wyspy Lewis. Spieszyło mu się bardzo, bo nie zwrócił nawet uwagi na kaptur przeciwdeszczowej kurtki, który zsunął mu się z głowy. Wytrwale pedałował w stronę miejsca pracy, pamiętając o pierwszej zasadzie, którą wyniósł z domu – punktualność przede wszystkim. Zatrzymał się przed ciemnografitowym garażem, zszedł z roweru i szybkim krokiem ruszył w stronę wejścia służbowego. Po pięciu nerwowych minutach siłowania się z gumowym wężem zabezpieczającym pojazd jednośladowy, wbiegł żwawym truchtem do budynku. W nozdrza uderzył go dobrze znany zapach pasty do podłóg. Machinalnie podszedł do swojej szafki, zostawił w niej szeleszczącą kurtkę, poprawił kaburę i krytycznie przejrzał się w wąskim lusterku. Uniósł kciuk w motywująco-aprobującym geście i skierował się do pomieszczenia, gdzie stały cztery biurka.

Jedno z nich było zajęte przez młodą policjantkę, która z zawziętością ośmiolatki żuła gumę balonową. Pochylała się nad jakąś wyjątkowo sfatygowaną książką, a okulary zjechały jej na czubek nosa.

- Hilary May Bradshow! – Zagrzmiał w drzwiach wysoki policjant. – Mówiłem ci, żebyś sobie odpuściła te harlequiny w pracy. – Znacząco chrząknął.

Rudowłosa dziewczyna podskoczyła na krześle, co prawie skończyło się upadkiem. Szybko zamknęła książkę i z naburmuszoną miną, odpowiedziała koledze:

- Ile razy mam ci powtarzać, Smithson, że nie czytam tego badziewia.

Dopiero, gdy wychynęła zza biurka, było widać jak jest niska i drobna. Mogła mieć nie więcej niż 160 centymetrów wzrostu i ważyć troszeczkę ponad 50 kilogramów. Nie przeszkodziło jej to jednak uzyskać 2 Dan w Oyama Karate oraz rozprawić się z kilkoma natrętnymi pijaczkami ostatniej nocy, czego śladami były zadrapania na policzku i spektakularny plaster w okolicach tętnicy szyjnej.

- Co ci się stało? – Zapytał poważnie, wskazując na obrażenia.

- Interwencja w barze, nic nadzwyczajnego. – Wzruszyła lekceważąco ramionami. – Tym razem młody MacManus beknie za napaść na funkcjonariusza na służbie. – Wyszczerzyła się w upiornym uśmiechu. – Nie mówiąc o tym, że przez jakiś czas nie będzie nawet myślał o podrywaniu rudych wiewiórek.

Dominic mógł się tylko domyślać jak Hilary odwdzięczyła się natrętowi, ale nie oznacza to, że koniecznie zależało mu na poznaniu szczegółów. Jego wyobraźnia i tak pracowała już na wysokich obrotach. Usiadł przy swoim pedantycznie wysprzątanym biurku i zaczął przeglądać jakieś papiery. Nie spodziewał się niczego niezwykłego po dzisiejszym dniu. Może jakiejś próby kradzieży w supermarkecie, ale tym pewnie zajmą się ochroniarze z zatrudnionej firmy. Westchnął teatralnie, rozpostarł się na krześle i zwrócił wzrok w stronę policjantki. Wyglądała na zmęczoną, ale nie zbierała się do wyjścia. Zamiast tego wróciła do lektury.

- Hill, marsz do domu. – Odezwał się po chwili.

Zazwyczaj pracowali razem, ale od pewnego czasu nocą na komisariacie zostawał tylko jeden policjant. Skutki tak zwanych ostrych cięć budżetowych. Dla Bradshow było to szczególnie ciężkie; nowa, studiująca zaocznie w Edynburgu, a do tego cholernie ambitna wzięła na siebie niemal wszystkie nocki. Lubiła powtarzać: „Dominic, masz żonę – masz co robić w nocy.” I posyłała mu ten diabelski uśmiech. On wiedział jednak, że Hilary nie cierpi wracać do pustego domu, gdzie szczególnie boleśnie odczuwa się samotność po zapadnięciu zmroku. Tak więc zaopatrywała się w zapas kawy i książek, aby czekać na nocne wezwanie lub uspokajać rozhisteryzowane babcie, których koty urządziły sobie długą przechadzkę. Teraz spojrzała na niego, niechętnie odrywając wzrok od tekstu i powoli rozprostowała się odsuwając od biurka. Wyglądała w tej chwili jak leniwy kocur, który szykuje się do niespodziewanego ataku, próbując zmylić potencjalną ofiarę oznakami zmęczenia. Pomieszczenie wypełnił nagle dźwięk telefonu. Policjanci rzucili się do aparatów, ale Hill okazała się szybsza:

- Posterunek Policji w Stornoway, słucham? – Wyrzuciła z siebie na jednym wydechu. Chwilę słuchała tego, co ma jej do przekazania druga strona, a jej piwne oczy robiły się coraz większe. – Tak... Jasne. – Odezwała się żwawo. – Już jedziemy, komisarzu.

- Co jest? – Smithson był już przy drzwiach.

- Coś poważnego, bo Gwiazdor nie chciał za wiele zdradzić.

Dominic skrzywił się, gdy koleżanka użyła przezwiska, którym ochrzcił w złej godzinie komisarza. Ian Gatlin pracował kilka lat temu w Wydziale Zabójstw w Edynburgu, ale tylko z sobie znanych przyczyn przeniósł się na Lewis. Po kątach szeptano coś o załamaniu nerwowym, ale sam Gatlin nigdy nie wypowiedział się oficjalnie na ten temat. Policjanci wybiegli z budynku, po drodze instruując trzech młodzików, co zrobić w razie zgłoszenia. To nie był dobry czas dla wyspiarskiej policji...

~*~

Dobrze zbudowany, czarnowłosy mężczyzna przyklęknął na trawie, która w większości pokrywała pole golfowe, jedną z nielicznych rozrywek Stornoway. Jego fryzura nosiła wyraźne oznaki starzenia, oczy miał podkrążone, a czoło przecinały głębokie bruzdy. Choć miał dopiero 38 lat, prezentował się znacznie starzej. Doświadczenie odcisnęło na nim piętno, a Ian Gatlin nie zamierzał go maskować. Był zły, chciało mu się spać i miał ochotę na papierosa. Kiedy odebrał telefon od wystraszonego pracownika klubu golfowego, miał ochotę trzasnąć słuchawką i obrócić się na drugi bok. Do diabła, to był jeden z jego nielicznych wolnych dni. Nie kłopotał się nawet z założeniem munduru i przyjechał na miejsce w wygniecionej koszuli średniej świeżości i ciemnych dżinsach. W Edynburgu nie uszłoby mu to na sucho. Za to tutaj mógł sobie pozwolić na swego rodzaju niesubordynację. Wyprostował się, a w kolanach coś nieprzyjemnie trzasnęło. Potarł twarz dużymi dłońmi i odwrócił się w stronę, z której usłyszał nadciągające głosy.

- Mówię ci, Smithson, powinieneś trochę poczytać. – Krótkie, rude włosy były widoczne już z daleka. – Czy ty się w ogóle czymś interesujesz?

- Jasne, postępami moich dzieci. – Odparł zgryźliwie. – Dziewczyno, ja nie mam czasu na hobby, odkąd trzeba było zwolnić Morrisa i Tatcherra.

Chciał coś jeszcze dodać, ale zauważył, że Gatlin uważnie się im przysłuchuje. Mężczyzna zrobił w ich stronę kilka kroków, wcisnął dłonie w kieszenie spodni. W tym momencie dwójka umundurowanych spojrzała na siebie wymownie. Niechby tylko oni spróbowali zjawić się po cywilu...

- Dobry, szefie. – Rzucił Dominic, a Hilary skinęła głową.

- To prawda? – Zapytała od razu, a jej oczy znów zrobiły się większe, gdy Ian niemo potaknął.

Skinął na nich i ruszył w tylko sobie znanym kierunku. Przybyła dwójka czuła, że pogawędka byłaby tu dziwnie nie na miejscu. Poszli za komisarzem w stronę niewielkiego wzniesienia. Przeszli przez gęste zarośla, minęli kilka drzew i ich oczom ukazało się wejście do małej groty. Nie było w tym nic niezwykłego. Wyspa Lewis to przede wszystkim pagórki kryjące takie niespodzianki, bagna i wrzosowiska.

Gatlin zatrzymał się tuż przed samym wejściem i z poważną miną odwrócił się do współpracowników.

- Raczej nie mieliście okazji widzieć czegoś takiego. – Chrząknął znacząco. – Chyba nie muszę was pouczać...? – Popatrzył na nich.

- To miejsce zbrodni, prawda? – Zaakcentowała przedostatni wyraz Hill. – Nie miejsce przestępstwa... – Dodała ciszej.

Ian zmierzył ją poważnym spojrzeniem i wszedł do groty. Trzymając się środka wąskiej ścieżki ruszył w głąb kamiennego pokoju. Oświetlali sobie drogę latarkami; Dominic zdążył zacząć podziwiać nieregularny kształt nacieków, kiedy ciszę przerwał szept Bradshow:

- O mój Boże...

Dopiero wtedy Smithson zobaczył, na co padł wzrok jego partnerki. W najszerszym miejscu groty, gdzie sklepienie było tak wysokie, że nie dosięgnęłoby się go dłonią, coś odcinało się na tle ciemnych skał. Hill oddychała głośno, a Gatlin profilaktycznie złapał ją pod ramię. Nawet najtwardsi wymiękali przy czymś takim. Kilka metrów od nich leżało ciało, może sześćdziesięcioletniego, mężczyzny przybite do dwóch, skrzyżowanych drewnianych bali. Jego głowa opadła bezwładnie i znajdowała się niżej od tułowia i nóg. Ta część konstrukcji została wsparta na owalnym głazie, który w ciemności mógł wyglądać jak klęcząca postać. Dodatkowo, koniec dłuższej belki ktoś obwiązał sznurem, który kończył się przy stropie jaskini. W dłoniach tkwiły grube gwoździe. Gatlin nie był pewien, czy można gdzieś jeszcze takie dostać.

- Chyba powinniśmy zadzwonić po ekipę. – Odezwał się Dominic.

- To nie jest robota dla nas... Przynajmniej dopóki nie mamy sprzętu. – Przytaknął Ian. – Chodź, Hilary... – Odezwał się ciepło, co w innych okolicznościach bardzo by zdziwiło dziewczynę. – Powinnaś już być domu, przespać się. – Pociągnął ją łagodnie w stronę wyjścia.

Ruda stała jak skamieniała, nie mogła oderwać wzroku od ofiary. Chwytała piwnymi oczami każdy szczegół, upewniając się w tylko sobie znanej prawdzie. W końcu odwróciła się do Gatlina i stanowczo powiedziała:

- Szefie, to jest święty Piotr.

~*~

- Byłam u matki. – Rzuciła zdyszana.

- W porządku Sagesse. – Komisarz stał z telefonem przy uchu. – Halo? Gatlin Ian, Stornoway. Potrzebna ekipa na miejsce zbrodni, jak najszybciej. – Warknął.

Razem z trzydziestoletnią policjantką ruszył w kierunku Hilary, którą Dominic poił kawą. Dziewczyna opierała się, gorączkowo powtarzając, że nie jest w szoku. Nikt jej nie wierzył, po tym jak palnęła gadkę o świętym Piotrze.

- Do cholery, wiem co widziałam! – Krzyknęła wzburzona, ale na widok zbliżającego się Iana i Sagesse, ucichła.

- Cześć. – Kobieta z burzą kręconych włosów przywitała się z Dominiciem. – Hill, co się dzieje? Obudzisz całe Stornoway. Nie potrzebujemy tu gapiów... W tych okolicznościach.

Przetrzeźwa-Gemma, tak nazywano podkomisarz Sagesse. Wysoka, szczupła i piekielnie inteligentna z troską patrzyła na młodszą koleżankę. Bradshow spojrzała na nią z wyrzutem, nie lubiła być traktowana jak nowicjuszka, którą oczywiście była.

- Byłaś już w środku? – Zapytała cicho, a tamta pokręciła głową.

W tym momencie ku widocznej niechęci właściciela pola golfowego na trawnik wjechał radiowóz. Wyskoczył z niego młody, może dwudziestodwuletni chłopak po kursach z prawa stosowanego. Podszedł, lekko się kołysząc, do Gatlina.

- Przywiozłem to, o co prosiłeś szefie.

Podał mu torbę, w której znajdowała się między innymi taśma policyjna i jednorazowe rękawiczki.

- Gemma. – Czarnowłosy kiwnął na partnerkę.

Dwójka skierowała się w stronę groty. Trochę potrwa, zanim zjawi się ekipa z Edynburgu. Dobrze, że pogoda nie miała w planach płatania im figli...

~*~

Na komisariacie wrzało. Gatlin z nachmurzoną miną rozmawiał z gliniarzem z Edynburga. Hilary tępo wpatrywała się w swoje biurko; stanowczo odmówiła powrotu do domu. Dominic spoglądał na nią z troską, ale w głównej mierze pochłonęły go formalności. Sagesse próbowała wyłowić choć strzępek rozmowy Iana z, jak się później okazało, jego byłym partnerem z Wydziału Zabójstw.

- Ta mieścina nie widziała jeszcze czegoś takiego.

- Nie przesadzaj, Gatlin. – Pretensjonalny ton policjanta doprowadziłby do furii nawet papieża. – Kiedy zadzwoniłeś, myślałem, że macie tutaj co najmniej potrójne morderstwo i pięć zgwałconych kóz. – Zaśmiał się ostentacyjnie, a Ian zacisnął pięści tak mocno, że paznokcie wbiły mu się w skórę. Pomyśleć, że pracował z takim dupkiem.

- Patrick, to poważna sprawa... Nie zamierzacie się tym zająć? – Spojrzał na niego z niedowierzaniem, a Sagesse zdziwiło to, że jej partner podniósł głos.

- Dasz sobie radę.– Odparł beztrosko jasnowłosy mężczyzna. – Masz tu całkiem niezły zespół. – Uśmiechnął się, w jego mniemaniu zniewalająco, do Gemmy. Ta prychnęła cicho. – Poza tym, to dobry moment na odzyskanie pozycji. Rozwiążesz sprawę i kto wie...? Może stary przywróci cię na dawne stanowisko? – Mrugnął, a Gatlin miał ochotę wybić mu zęby.

- Chcesz powiedzieć, że dał na to przyzwolenie? – Otworzył szerzej oczy.

W odpowiedzi Patrick uśmiechnął się szelmowsko.

...

Hilary pochylała się coraz niżej nad tą samą zniszczoną książką, nad którą rano zastał ją Smithson. Triumf coraz wyraźniej odmalowywał się na jej twarzy. W końcu oparła się na krześle.

- Mówiłam, że to święty Piotr. – Powiedziała to tak głośno, że zwróciła na siebie uwagę wszystkich obecnych.

Gemma z westchnięciem przysunęła sobie taboret tuż obok młodej policjantki, a Dominic czekał na ciąg dalszy, jego zdaniem, szalonego monologu. Tylko Gatlin obdarzył dziewczynę uważnym spojrzeniem. Ona, jak gdyby na to czekając, odezwała się:

- Patrzcie. – Odwróciła się do zgromadzonych z rozłożoną książką. Postukała palcem w małą reprodukcję obrazu Caravaggia.

- Rzeczywiście... – Sagesse przysunęła się jeszcze bliżej, a spojrzenie jej ciemnozielonych oczu spoczęło na obrazku.

Na błyszczącym papierze wydrukowano wizerunek mężczyzny, którego głowa znajdowała się niżej niż reszta ciała, a dłonie miał przybite do lekko uniesionego krzyża. Opatrzono to sporym komentarzem.

- To czytałaś rano? – Wypalił Smithson.

Hill obdarzyła go lekceważącym spojrzeniem i kontynuowała:

- Jak weszłam do jaskinii, od razu zauważyłam podobieństwo. Układ ciała, krzyż, okaleczenie... Oczywiście, nie mam stuprocentowej pewności. Może po prostu jakiś szalony drwal miał zły dzień – zażartowała – ale myślę, że skoro i tak musimy sprowadzić tu psychologa, ona będzie najlepsza.

Reszta towarzystwa spojrzała na nią lekko zdezorientowana. Święty Piotr to jedno, ale skąd Hilary wytrzasnęła teraz jakąś „ją”? Poza tym, nie powinni wpadać w panikę. Znaleźli jednego trupa, a edynburska policja oddała im śledztwo w prezencie. Nawet oni nie wierzyli, że mają do czynienia z czymś znaczącym. Gatlin bez słowa wyjął książkę z rąk zaskoczonej Bradshow. Przekartkował ją dość prowizorycznie i zawiesił wzrok na ostatniej stronie.

Molly Stella Darcy, obiecująca świeżo upieczona doktorantka historii sztuki Uniwersytetu Cambridge, która na artystów patrzy z zupełnie innego punktu widzenia. Jako dyplomowany psycholog klinicysta skupia się na mentalnym aspekcie twórców, jednocześnie nie ujmując niczego największym dziełom epok. Urodzona w Port of Ness w 1979 roku...

Przeskoczył dalszy ciąg tekstu. Nie lubił ‘psycholi’, nie ufał im. A teraz miał sprowadzić sobie jednego na głowę. Westchnął ciężko. Może faktycznie lepiej wziąć jakieś dwa-w-jednym? Do tego to młódka, nie będzie pyskować...

W trakcie studiów sporządziła udany portret psychologiczny mordercy z Derby, a jej interpretacje dzieł sztuki cieszą się wyjątkowym uznaniem na gościnnych lekcjach muzealnych.

Panna Darcy od kilku lat z sukcesami pomaga pacjentom Poradni Zdrowia Psychicznego oraz Szpitala Psychiatrycznego w Londynie.

„Niezłe połączenie, nie ma co.” – Pomyślał. Oddał książkę Hilary i wykręcił numer do Patricka.

- Oprócz tego patologa sprowadź nam jeszcze Molly Darcy. – Powiedział niechętnie.

Nie lubił prosić, nie byłych współpracowników...