Życie.

- Wierzysz w życie po śmierci?

- Szczerze mówiąc, nie wierzę nawet w życie przed śmiercią.

(Dean Ray Koontz)

Pierwsze uderzenie przyszło niespodziewanie. Wierzchem dłoni dostał w policzek i nie tyle przez siłę ile zaskoczenie, wylądował na miękkim dywanie, który pokrywał podłogę gabinetu ojca. Piekło, owszem. Bardziej jednak bolał fakt, że nie udało mu się utrzymać równowagi. Wstyd i obawa, bo następny będzie zamach dębowej dyscypliny. Jeśli uchyli się w porę, może jedynie kij otrze się o jego ciemne włosy. Jeśli nie, będzie bolało i huczało w głowie, a przez kilka najbliższych godzin kark „zdobić” będzie purpurowa pręga.

Nie lubił oglądać tych „gwiazd”.

- Coś ty powiedział? – kolejny raz wysyczał niczym wąż mężczyzna w eleganckim garniturze. – Nie! Nie powtarzaj tego. Nie w tym domu, nie w moim towarzystwie, ty… - oddychał szybko i głośno, jak rozjuszony byk.

Zresztą, posturą również go przypominał. Szeroki w ramionach, z bicepsami, które bardziej pasowały do szefa jakiejś mafii, a nie prezesa sieci banków i właściciela największej agencji nieruchomości w City.

- Ty ścierwo, ty śmieciu… - w głowie wyraźnie huczały jeszcze gorsze inwektywy. – Zejdź mi z oczu, póki jestem w miarę spokojny! Już!

Zamachnął się, ale tym razem ręka nie miała trafić w ciemnowłosego chłopaka. Nie, tym razem była jedynie straszakiem.

Przełykając wstyd, podniósł się z podłogi. Tyle razy to samo, a pierwsze uderzenie zawsze go zaskakiwało. Jak to w ogóle może być możliwe?

- Do widzenia, ojcze – skinął lekko głową nim zamknął drzwi.

Spróbowałby tylko tego nie zrobić.

*

Musiał odreagować. Co? Wszystko, dosłownie. Był tak przygnębiony i poddenerwowany jak jeszcze chyba nigdy. Ołówek odmawiał współpracy, kreska się buntowała… Przy takim samopoczuciu wiedział, że nic nie zrobi. Nawet marnego szkicu, pseudoprojektu, zarysu nowego pomysłu… Ten nastrój odpowiadał pewnemu wieczorowi, kiedy to doskonale odczuł chłód Tamizy. Nawet ona go odrzuciła. Nawet ta przeklęta, brudna rzeka „uważała”, że splugawi się Harrisem.

Musiał odreagować, zdecydowanie. Odreagować w sposób bezpieczny, samotny, przynoszący zmęczenie w postaci nie wykańczającej. Deska była tym, z czym musiał się przeprosić. I choć Sandville do najlepszych miejsc na tego typu rozrywkę nie należało, to jednak było to sporo powierzchni nadających się do jazdy.

Musiał odreagować, w pędzie powietrza, ze słuchawkami na uszach, z ostrym wokalem wdzierającym się do mózgu. Odgrodzić się, uspokoić, wyzbyć niepotrzebnych emocji.

*

Wypchnął go z samochodu na jednym z gorszych dworców City. Szesnastolatkowi udało się jakoś zamortyzować upadek, ale nadgarstek niebezpiecznie dawał o sobie znać jeszcze przez następne godziny.

- Napatrz się, naużywaj, ty… - kolejne inwektywy wypowiedziane jedynie w myślach, jednak tak silnie… - O to ci chodzi? Tego chcesz?! – Krzyczał, nawet nie wychylając się z auta. – Marzy ci się zdychanie w rynsztoku na AIDS? Tak dziękujesz matce i mnie?

Chłopak wstał i otrzepał spodnie. Zachować choć trochę godności, troszeczkę… Choć pozory.

- Idź, proszę – kolejna uwaga wypowiedziana tym tonem, który latami mroził krew w żyłach. – Może cię ktoś przygarnie… Zaopiekuje się tobą… - zaakcentował i splunął, wychylając się z auta na krótką chwilę.

Po czym przyciemniana szyba podniosła się i auto odjechało z piskiem opon.

Było ciemno, zimno i śmierdziało. Nie znał tu nikogo, bo niby skąd miał znać bywalców dworca? Rozejrzał się zdezorientowany. Nie miał przy sobie nic. Ani dokumentów, ani pieniędzy, ani nawet jakiejś bluzy. Stał tak w tym swoim czarnym t-shircie, z dłońmi w kieszeniach dżinsów i wzrokiem wbitym w trampki.

Trzeba było milczeć, Harris. Trzeba było zostawić to dla siebie…

Jakiś facet posłał mu uśmiech, który za każdym następnym razem był dla Wiktora jasnym przekazem: Wiej, chłopaku, póki nie podszedł. Wiej.

Poczuł czyjąś dłoń na ramieniu. A potem to już nawet nie warto wspominać.

*

Cholera, czemu właśnie teraz musi sobie to wszystko przypominać? Dlaczego nagle obrazy wracają, tak jasne jakby dopiero co przeżywane na nowo? Czy nie dość razy już przetwarzał je jak filmy we własnej głowie?

Z dźwiękiem. Czarno-białe. Nieme. Kolorowe. IMAX, kurwa.

Minął kolejną uliczkę Sandville, lekko odpychając się od gładkiego podłoża. Dzieciaki krzyczały, ktoś targował się żarliwie przy jednym ze straganów… Pranie powiewające na sznurku rozciągniętym między słupkami w ogródku na tyłach domu, kobieta w oknie, mężczyźni grający w szachy…

*

Gdyby nie Mathias byłoby źle. Bo ile można rysować portrety na ulicach Londynu? Ile można sypiać kątem u squatersów, jednocześnie nie będąc jednym z nich? Nic nie jest wieczne.

Zaryzykował. Trzeci raz. Ostatni. I tym razem wylądował na ulicy. Nie na dwanaście godzin, bezterminowo. Jak bezzwrotna butelka wyrzucona na śmietnik. Taak, niezłe porównanie. Miesiące, podczas których staranne wykształcenie rodem z angielskiego dworu królewskiego okazało się gówno warte. Wszystko, co wyniósł z Eton, wszystkie te umiejętności z dodatkowych prywatnych zajęć nic nie znaczą w prawdziwym życiu. Są tylko przyjemnym bonusem, jeśli masz pieniądze. Same w sobie… Nic.

Mathias zjawił się znikąd, kilka lat później odszedł w ten sam niespodziewany sposób. Jakby nie istniał. Nie naprawdę.

Studia, praca na pół etatu, dorabianie w weekendy, nocne poświęcanie się sztuce. Budowanie siebie niemal od zera.

Pochwały. Pierwsze, prawdziwe słowa, które nie miały przynieść mówiącemu korzyści. Sukcesy, szybsze ukończenie studiów, szacunek w przedsionkach środowiska… I Mathias.

A potem kolejny szybki i brutalny powrót do rzeczywistości.

Inne mieszkanie, inni ludzie, lepsze warunki. A jednak…

*

Zatrzymał się przed furtką na teren Instytutu. Odetchnął, biorąc deskę w rękę. Zebrało się, cholera, na rozpamiętywanie… Po co? Nie wiadomo. Czasem to samo przychodziło. Domagało się swojego kawałka uwagi, chwili jedynie na ból i wspomnienie strachu, rozpaczy, bezradności… Później radości, zmęczenia, niepewności, szczęścia i…

Odetchnął.